Poeta

Poeta

Rilke. Artysta par excellence, heroicznie poszukujący lirycznego słowa. Nabożny budowniczy katedry, wznoszący świątynię języka, której nigdy nie sposób ukończyć. W milczeniu, jak zawsze, gdy rodzą się wielkie dzieła, w oderwaniu od świata, jak wszystko, co doskonałe.

Pielgrzym bez ojczyzny, szukający to samotności, to znów towarzystwa ludzi, który nigdy nie stracił z oczu celu, ku któremu zdążał. Mag pióra, który pragnął przemienić własne postrzeganie świata w złoto poetyckiego słowa. „Porzucony na górach serca”, poszukujący „dłoni chroniącej, nie pragnąc posiadania”.

Niezrównany wirtuoz słowa, który potrafił wyrazić uczucia w miriadach obrazów, lecz nie mógł spełnić wymagań, jakie stawia rzeczywistość, owa „miłość, która żyje dzięki słowom, lecz zamiera wobec czynów”, albowiem „każde miejsce szczęśliwe jest dzieckiem lub wnukiem rozstania”.

Człowiek, który żył dla słów i szczęśliwie mógł wieść życie wedle własnych zasad, bez reszty poświęcić się pisaniu. Czerpiąc z rzeczywistości zmysłowe doświadczenia, zawsze jednak uciekał w nierealną krainę własnej wyobraźni, „wyprzedzając wszelkie rozstanie”, by ów „wspaniały dywan” świata i ludzkich uczuć przeobrazić w swój własny poetycki język.

Któż wie, kim naprawdę jestem? Zmieniam się nieustannie…

Kalendarium

Kalendarium, ilustrowane fotografiami z epoki, odtwarza rok po roku dzieje życia artysty, dokumentuje publikacje jego utworów oraz sytuuje jego twórczość na tle historii literatury i kultury europejskiej.

Sto lat temu

Szczegółowa kronika życia i twórczości Rainera Marii Rilkego, dzień po dniu, miesiąc za miesiącem, rok po roku – sto lat wstecz.

Aktualności

Informacje z Rilkeańskiego wszechświata. Wydarzenia, rocznice, spotkania, festiwale, inscenizacje, wystawy, inspiracje.

Rilke w obrazach

Rilke na starej fotografii. Pasjonująca podróż w czas zamierzchły, melancholijna opowieść o świecie wczorajszym – barwnej epoce, która odeszła bezpowrotnie. «Rilke w obrazach» prezentuje fotograficzne perełki, jakie można znaleźć w nieprzebranych zasobach współczesnego Internetu.

Portrety Rilkego

Rilke widziany oczami współczesnych sobie artystów. Portrety olejne, akwarele, rysunki i szkice.
Starodawnego rycerskiego rodu stałość w podstawie łuku brwi wynika. Dziecięcy w oczach błękit, a u spodu lęk i pokora… – pisał poeta w wierszu „Autoportret z roku 1906”.

Rilke we wspomnieniach

Widzę w nim, kocham w nim najsubtelniejszego i najbardziej uduchowionego z ludzi tego świata, człowieka najgłębiej nawiedzanego przez dziwne lęki i przez wszystkie tajemnice ducha.

Rilke w słowach i obrazach

Rilke nie tylko w słowach. W oddechu posągów, może w ciszy obrazów. W mowie, nawet tam, gdzie mowy się kończą, stając się przemianą uczuć w słyszalny krajobraz…

Krajobrazy Rilkego

Miejsca, które jak dźwięczące echo powrócą w jego wierszach i listach.
Nie jestem pewien, czy las, którym wędrujemy, nie jest jedynie moim nastrojem, ciemnym, cienistym. Któż wie, może nawet Wenecja jest tylko odczuciem?

Malarskie krajobrazy Rilkego

Jak niemanierycznie odmienne są te obrazy, przepełnione pewnością, by się nie zagubić, a raczej, wobec różnorodności zewnętrznego świata, poważnie i sumiennie odkrywać niewyczerpane bogactwo własnego wnętrza.

Biografie i wspomnienia

Dźwięczące szkło

Angielski dyplomata i germanista Donald A. Prater stworzył najlepszą i najdokładniejszą biografię Rilkego, jaką kiedykolwiek napisano i jaką, wedle słów krytyki, „można sobie w ogóle wyobrazić”. Podobną opinię wyraził w korespondencji z tłumaczem wydania polskiego wnuk poety Christoph Sieber-Rilke.

Wspomnienie o Rainerze Marii Rilkem

Po śmierci „niezrównanego poety i drogiego, wiernego przyjaciela” księżna Marie Taxis pragnęła utrwalić na papierze swe wspomnienia, „wspomnienia tak drogie memu sercu i być może również tym, którzy znali i darzyli uczuciem tego nieodżałowanego, przedwcześnie zmarłego człowieka”.

Artykuły

Poeta ofiary

«Droga od intymności do wielkości prowadzi przez ofiarę». Aforyzm ten, zaczerpnięty z książki Rudolfa Kassnera, cytował Rilke wielekroć z pamięci, utrzymując, iż owo stwierdzenie w pewnym sensie przemawiało zarówno za nim, jak i przeciwko niemu…

Rilke i Lou

Tylekroć sobie powtarzam, że jedynie dzięki Tobie wiąże mnie coś z tym wszystkim, co ludzkie, Tyś we mnie to zbudziła, jedynie dzięki Tobie przeczuwam to, oddycham tym, inaczej pozostałbym na uboczu spraw człowieka i stałbym się dla niego niezrozumiały…

Wittgenstein, Trakl i Rilke

„Uczucie w chwilach bytu podobnego śmierci: Wszyscy ludzie są godni miłości. Budząc się, czujesz gorycz świata; jest w tym twoja niewyrównana wina; twój wiersz niedoskonałą pokutą”.