Bo każdej rzeczy strzeże w świecie
ukryta dobroć lotnej mocy,
czy jest to kamień, czy też kwiecie,
czy małe dziecko w głębi nocy.
I tylko nasza własna pycha
z tej wszechjedności nas wypycha
w próżnię wolności: przemy z gniewem
zamiast ufając siłom mądrym
nad ziemi jądrem wznieść się drzewem.
I zamiast w koleinie wąskiej
biec w dal najchętniej i najprościej,
mota się rozmaite związki,
a kto się w żaden krąg nie wprzęgnie,
dna wreszcie sięgnie samotności.

{przeł. A. Pomorski}

Cóż za cudowne słowo: spędzać czas!
Jak go zatrzymać, oto jest pytanie.
Bo kogóż to nie trwoży: gdzie jest trwanie,
a gdzie istotny byt jest w każdym z nas?

{przeł. A. Lam}

Powstaje „Druga elegia duinejska”: „Straszliwy jest każdy anioł…”. Rilke zapisuje również fragmenty „Elegii trzeciej” oraz wersy 1-15 późniejszej „Elegii dziesiątej”.

Nie mamy nigdy, choćby przez dzień jeden,
przed sobą czystej przestrzeni, gdzie kwiaty
kwitną niezmiennie. To zawsze jest świat,
a nigdy Nigdzie bez nie: nie strzeżona
przejrzystość, którą wdycha się i wie,
wie nieskończenie i nie pragnie.

{przeł. M. Jastrun}

Rilke spisuje „Pierwszą elegię duinejską”, zaczynającą się od słów: „Któż, gdybym krzyknął, usłyszałby mnie z zastępów anielskich?”. 21 stycznia poeta przesyła jej odpis księżnej Marie Taxis.

Któż, gdybym krzyknął, usłyszałby mnie z zastępów anielskich?

W stulecie narodzin pierwszych wersów „Elegii duinejskich” rozpoczynamy Rok z Rilkem.
Publikując fragmenty utworów poety, zarówno na stronach Serafico, jak i – równolegle – w portalach społecznościowych Facebook oraz Google+, postaramy się przybliżyć twórczość Rilkego szerokiemu kręgowi czytelników. Użytkowników Facebooka i Google+ zapraszamy do zamieszczania komentarzy oraz własnych ulubionych fragmentów jego wierszy.