Od 9 maja do 11 września
Lato roku 1912 spędza Rilke w Wenecji. Najpierw mieszka przy nabrzeżu Zattere przy Ponte Calcina, zaś od 1 czerwca zajmuje pokoje w mezzanino księżnej Marie Taxis w Palazzo Valmarana przy placu San Vio. Poeta jest częstym gościem rodziny Valmarana, z contessiną Agapią łączy go serdeczna przyjaźń.
17 kwietnia
Na zamek w Duino przybywa księżna Marie von Thurn und Taxis, przez pewien czas gości tam również Rudolf Kassner. Rilke odczytuje im wersy „Drugiej elegii duinejskiej”.
Od 21 marca do 1 kwietnia
Rilke odwiedza Wenecję, dokąd udaje się wraz z księciem Paszą von Thurn und Taxis, synem księżnej Marie. 2 kwietnia poeta wraca do Duino, gdzie przebywa w gościnie do 8 maja.
Marzec
Powstają pojedyncze wersy, w tym początkowe, późniejszej „Dziewiątej elegii duinejskiej”.
Nakładem Insel Verlag ukazuje się „Die Liebe der Magdalena. Ein französischer Sermon, gezogen durch den Abbé Joseph Bonnet aus dem Manuskript Q I 14 der Kaiserlichen Bibliothek zu St. Petersburg. Übertragen durch R.M.R.” („Miłość Marii Magdaleny”, podług anonimowego francuskiego sermonu z wieku XVII).
Początek lutego
W trakcie pobytu w Duino Rilke czyta „Le livre des visions et instructions de la Bienheureuse Angèle de Foligno” we francuskim przekładzie Ernesta Hello (Paryż 1910), „Zimową podróż po górach Harzu”, „Podróż do Italii”, „Kampanię we Francji” oraz „Listy do Augusty zu Stolberg” Goethego, a także dramaty Strindberga. Poeta pisze w owym czasie esej „Über den Dichter” („O poecie”), powstają też wiersze „Soll ich noch einmal Frühling haben…” i „Blicke hielten mich hin…”, należące do kręgu Elegii.
Koniec stycznia / początek lutego
Powstaje „Druga elegia duinejska”: „Straszliwy jest każdy anioł…”. Rilke zapisuje również fragmenty „Elegii trzeciej” oraz wersy 1-15 późniejszej „Elegii dziesiątej”.
Przed 21 stycznia
Rilke spisuje „Pierwszą elegię duinejską”, zaczynającą się od słów: „Któż, gdybym krzyknął, usłyszałby mnie z zastępów anielskich?”. 21 stycznia poeta przesyła jej odpis księżnej Marie Taxis.
Między 15 a 22 stycznia
Rilke spisuje „Żywot Maryi” („Das Marien-Leben”), niewielki cykl wierszy obejmujący trzynaście utworów. 22 stycznia poeta przesyła opatrzony dedykacją rękopis Katharinie Kippenberg.
Początek roku
Rilke przekłada wiersz Giacomo Leopardiego „L’Infinito” („Immer lieb war mir dieser einsame Hügel…”), lecz nie decyduje się na publikację. Z okresu duinejskiej zimy pochodzi również przekład utworu na śmierć młodej Polyxeny Thurn autorstwa Jacopo Foscariniego („Dieser deiner Thürme, ewiger Gott…”). Poeta wpisze go do turkusowego tomiku księżnej Marie Taxis.