Rainer Maria Rilke

Portrety Rilkego

Klara Rilke-Westhoff 1936

Dziękuję, Kochana, za wszystkie słowa, które kierujesz do mnie, dźwięczą one we mnie i trwają w oczekiwaniu na następny list, i zawsze przepełnia mnie brzmienie Twego głosu.

Emil Orlik 1896

Jesienią roku 1896 Rilke przenosi się z Pragi do Monachium, gdzie podejmuje studia na tamtejszym uniwersytecie. Nawiązuje też liczne nowe znajomości, szczególnie wśród artystów i pisarzy. Poznaje wówczas m.in. poetę Wilhelma von Scholza oraz kompozytora Oskara Frieda. W ich towarzystwie sportretował Rilkego Emil Orlik.

Klara Rilke-Westhoff 1905

Dzieła sztuki są zawsze owocem życia w zagrożeniu, wynikiem podążania za doświadczeniem aż do ostatecznego końca.

Leonid Pasternak 1928

„Rilke w Moskwie”, jeden z nielicznych olejnych portretów poety, namalowany przez Leonida Pasternaka już po śmierci Rilkego, w roku 1928, na podstawie dwóch szkiców ołówkiem, sporządzonych w roku 1900 w trakcie drugiej podróży poety do Rosji.

Marie Taxis 1910

„Nad wyraz sympatyczny, szalenie nieśmiały, lecz pełen towarzyskiej ogłady oraz rzadko spotykanej szlachetności. Niemal od razu zaczęliśmy rozmawiać jak dwoje starych, dobrych przyjaciół”. Tak oto wspomina księżna Marie von Thurn und Taxis swoje pierwsze spotkanie z poetą, do którego doszło w Paryżu w grudniu roku 1909. Rok później księżna szkicuje ołówkiem subtelny portret swego Dottor Serafico.

Emil Orlik 1917

W roku 1917 podczas pobytu w Berlinie Rilke przyglądał się wraz z Gerhartem Hauptmannem próbie generalnej jego sztuki „Winterballade” w reżyserii Maxa Reinhardta. Emil Orlik uwiecznił tę scenę na słynnym rysunku (od lewej: Reinhardt, Hauptmann, Rilke oraz żona Hauptmanna, Grete).

Emil Orlik 1896

Najsłynniejsza bodaj karykatura młodego René Rilkego autorstwa Emila Orlika, pochodząca z roku 1896.

Baladyna Klossowska 1920

Mniej znany, rzadko publikowany portret Rilkego, naszkicowany przez Baladynę Klossowską w roku 1920.

Emil Orlik 1917

Rilke sportretowany przez swego przyjaciela z lat młodzieńczych, pochodzącego z Pragi Emila Orlika, malarza i rysownika, autora kilku wybornych karykatur poety. Jemu właśnie poświęcił Rilke swe studium „Ein Prager Künstler” z roku 1899.

Anna Schewitz-Hellmann 1905

Frapujący portret Rilkego naszkicowany wiosną roku 1905 podczas pobytu poety w sanatorium Weißer Hirsch opodal Drezna przez pochodzącą z Rygi artystkę Annę Schewitz-Hellmann.

Baladyna Klossowska 1925

Podczas ostatniego pobytu Rilkego w Paryżu w roku 1925 Baladyna Klossowska naszkicowała swój najlepszy bodaj – a z pewnością najbardziej melancholijny – portret poety.

Baladyna Klossowska 1922

Rilke sportretowany przez Baladynę Klossowską, przyjaciółkę z lat szwajcarskich (matkę sławnego Balthusa). To właśnie Merline pomogła poecie znaleźć i urządzić jego ostatnią siedzibę Château de Muzot. I to ona napisze: „Je t’aime tant que je peux te laisser!” oraz „Vous êtes toute ma vie”.

Loulou Albert-Lazard 1916

Portret Rilkego namalowany przez jego przyjaciółkę Loulou Albert-Lazard w czerwcu roku 1916 w Rodaun. Poeta pozował do obrazu w pawilonie, który specjalnie na tę okazję oddał mu do dyspozycji Hugo von Hofmannsthal. Jego żona Gerty postarała się o kilka żółtych i liliowych, zdobionych brokatem zasłon, służących jako tło.

Paula Modersohn-Becker 1906

Zadziwiający, nieukończony portret Rilkego pędzla Pauli Modersohn-Becker, malarki, którą poznał poeta w roku 1900 w kolonii artystycznej Worpswede. Artystka pracowała nad obrazem w Paryżu od maja 1906 roku, w czerwcu Rilke odmawia dalszego pozowania do portretu. „Wyznanie niewierności”.

Helmuth Westhoff 1901

Portret pędzla Helmutha Westhoffa (1891-1977), brata Klary Rilke-Westhoff, żony poety. Obraz namalowany około roku 1901.