Bóg mówi do każdego, nim go stworzy,
potem w milczeniu prowadzi go z nocy.
A słowa, zanim każdy pójdzie stąd,
te chmurne słowa, takie są:

Przez twoje zmysły wysyłany
idź na tęsknoty twojej kraniec;
szatę mi daj.

Poza rzeczami płoń jak pożary,
aby ich cienie, powyciągane,
to była moja osłona.

Wszystko niech z tobą się dzieje: piękno i groza.
Tylko iść trzeba: uczucie żadne nie jest ostatnie.
Bacz, byś się ode mnie nie odłączył.
Bliski jest kraj,
który życiem nazywają.

Będziesz go rozpoznawał
w jego powadze.

Rękę mi daj.

{Das Buch vom mönchischen Leben z tomu Das Stunden-Buch, przeł. Andrzej Lam}

{Pierwodruk: „Księga godzin i inne wiersze z lat 1898-1908”. Przeł. Andrzej Lam. Warszawa 2007}