Serafico

Z Sonetów do Orfeusza

2012-05-17T07:26:09+00:00

Ach, widmo przemijania
przez tego, co się nie wzbrania,
przechodzi dymem.

My, nieustannie śpieszący,
przy sile wiecznie trwającej
za boski zwyczaj starczymy.

{przeł. M. Jastrun}

Od 9 maja do 11 września

2012-05-11T18:37:30+00:00

Lato roku 1912 spędza Rilke w Wenecji. Najpierw mieszka przy nabrzeżu Zattere przy Ponte Calcina, zaś od 1 czerwca zajmuje pokoje w mezzanino księżnej Marie Taxis w Palazzo Valmarana przy placu San Vio. Poeta jest częstym gościem rodziny Valmarana, z contessiną Agapią łączy go serdeczna przyjaźń.

Przez którą ptaki przelatują…

2012-05-06T15:50:32+00:00

Z nas wyrywa się przestrzeń i przemieszcza rzeczy:
aby ci udał się byt drzewa, spowij
go swoją wewnętrzną przestrzenią,
otocz go zatrzymanym powiewem.
Nie ogranicza się. Dopiero we wcieleniu
w twą rezygnację stanie się prawdziwym drzewem.

{przeł. M. Jastrun}

Z Listów do młodego poety

2012-04-28T19:26:38+00:00

Być artystą znaczy: nie rachować, nie liczyć, wzrastać jak drzewo, które nie ponagla swoich soków i stoi ufnie wśród wiosennych burz, bez obawy, że mogłoby nie nadejść lato. Przyjdzie przecież. Ale przychodzi tylko do cierpliwych, którzy istnieją tak, jakby mieli przed sobą wieczność…

{przeł. J. Nowotniak}

Z Księgi godzin

2012-04-19T20:08:04+00:00

Ciebie nie dziwi burzy gniew –
widziałeś, jak dorośleje;
drzewa pierzchają. Ucieczka drzew
tworzy kroczące aleje.
Do tego, przed kim uciekają,
ty teraz idziesz samotnie,
i twoje zmysły go śpiewają,
gdy stoisz przy twym oknie.

{przeł. M. Jastrun}

17 kwietnia

2012-04-14T18:56:14+00:00

Na zamek w Duino przybywa księżna Marie von Thurn und Taxis, przez pewien czas gości tam również Rudolf Kassner. Rilke odczytuje im wersy „Drugiej elegii duinejskiej”.

Zagaś mi oczy

2012-04-12T18:40:13+00:00

Zagaś mi oczy, Twój obraz nie zgaśnie,
Uszy mi zasłoń, usłyszę Cię zawsze,
Bez nóg za Tobą pójdę nad przepaście,
Bez ust zaklinać będę imię najłaskawsze.

Dłonie mi odejm, i tak Cię obejmie
Serce me niczym ramieniem stęsknionym,
Wyrwij mi serce, myśl zostanie we mnie,
Gdy i myśl zechcesz płomieniem wypalić,
Wtedy uniosę Cię w krwi mojej fali.

{przeł. W. Markowska}

Z Księgi godzin

2012-04-07T06:12:57+00:00

Strażnikiem uczyń mnie swych dali,
nasłuchującym przy kamieniu,
pozwól, bym sięgnął wzrokiem śmiałym
ku samotności twoich mórz;
pozwól, bym biegi rzek przemierzył,
niepomny krzyku ani wrzawy,
ku dźwiękom nocy, w gwiezdny kurz.

{przeł. A. Lam}

Z Listów do młodego poety

2012-04-01T07:26:37+00:00

Nikt, ale to nikt nie może Panu doradzić ani pomóc. Istnieje tylko jeden sposób. Należy wniknąć w siebie. Niech Pan zgłębia to, co każe Panu pisać, niech Pan bada, czy korzenie Pańskiego pisania sięgają najgłębszych pokładów Pańskiego serca, niech Pan rozstrzygnie, czy musiałby Pan umrzeć, gdyby Pan nie mógł pisać. A przede wszystkim niech Pan pyta siebie w najspokojniejszej godzinie nocy: czy muszę pisać?

{przeł. J. Nowotniak}

Poeta

2012-03-24T10:47:32+00:00

Umykasz mi wciąż, godzino pusta,
raniąc me serce skrzydłami.
Sam: cóż uczynią moje usta
z mymi nocami i dniami?

Nie mam ukochanej ni schronienia w niebie,
sam, pod błękitu wstęgą.
Rzeczy wszelkie, którym ofiaruję siebie,
trwonią mnie swą potęgą.

{przeł. D. Guzik}